Sposób życia na nową epokę zaczyna się od „samej wdzięczności”
Opublikowano
Nigdy nie staraj się zdobyć zdolności, która uczyni cię lepszym od innych.
Poświęć się doskonaleniu i wznoszeniu siebie. To wystarczy.
Gdy będzie ci potrzebna niezwykła zdolność, twoje Wyższe Ja sprawi, że się ujawni. Jeśli zajdzie potrzeba ujrzenia tego, co niewidzialne, twoje Wyższe Ja pozwoli ci to zobaczyć.
Nie są to rzeczy, których należy pragnąć. Ci, którzy mieszkają w głębi ciebie, mówią: „Gdy będzie ci potrzebna jakaś moc, damy ci ją. Teraz ci jej nie daliśmy, bo jej nie potrzebujesz”.
Tych zdolności nie zdobywa się, próbując je rozwinąć. Wystarczy ufać, że takie moce tkwią głęboko w człowieku.
Gdyby trzeba było latać, można by latać. Gdyby trzeba było chodzić po wodzie, można by to zrobić. Gdyby nadeszło tsunami i trzeba by je powstrzymać, można by nawet rozdzielić falę. Gdyby stanęli przed tobą głodni ludzie i trzeba by ich nakarmić, można by wyciągnąć rękę w powietrze, a na twojej dłoni mógłby pojawić się pokarm, którym można by się z nimi podzielić.
Ale jest coś ważniejszego, co ma pierwszeństwo: zachowuj zawsze niewzruszony umysł, bez względu na to, co się wydarzy. Zawsze bądź jednością ze swoim Wyższym Ja. Stań się kimś, kto może powiedzieć: „Umysł mojego Wyższego Ja stał się moim umysłem. Słowa mojego Wyższego Ja płyną z moich ust. Czynię to, czego moje Wyższe Ja pragnie ode mnie”.
Gdy żyjesz w ten sposób, czeka cię tylko to, czego możesz wyczekiwać z radością. Żeby do tego dojść, doskonal się i wznoś siebie z taką radością i zachwytem, że ledwie zdołasz je pomieścić.
Jak we wszystkim, pod żywymi uczuciami przyjemności i radości kryje się głębsza postawa, która je podtrzymuje. To serce, w którym jest „sama wdzięczność”. Wznieś swoją świadomość do stanu, w którym jest tylko wdzięczność. Pielęgnuj w sobie wdzięczność, która nieustannie wzbiera ku wszystkiemu i wszystkim.

Wówczas w naturalny sposób poczujesz, że doskonalenie i wznoszenie siebie jest prawdziwą przyjemnością. Rzadko się to zdarza, kiedy próbujesz zmusić się do przyjemności lub radości. Dlatego potrzeba ci czasu na praktykowanie wdzięczności za wszystko.
Możesz pomyśleć: „Za co mam być wdzięczny?” albo „Wcale nie czuję wdzięczności”. Na początku wystarczy wykonać gest. Możesz to zrobić nawet wtedy, gdy pytasz siebie: „Czy tak naprawdę można?” Jeżeli praktykujesz z otwartym sercem, autentyczna wdzięczność naturalnie wypłynie z twojego wnętrza, kimkolwiek jesteś.
Wielu ludzi na Ziemi myśli: „Nigdy nie robiłem niczego podobnego. Nie mogę po prostu postanowić, że poczuję wdzięczność, i oczekiwać, że przyjdzie łatwo”. To zupełnie normalne. Normalnie jest też pomyśleć w duchu: „Dlaczego mam dziękować komuś takiemu?” Nawet na tym etapie, jeśli się uśmiechniesz, złagodzisz głos i powiesz „Dziękuję”, z tego gestu wyrośnie prawdziwa wdzięczność.
Możesz więc na początku odgrywać rolę. Możesz być aktorem. Jeśli będziesz to robić dalej, wibracja prawdziwej wdzięczności wyłoni się ze światła twojego życia.






